Hier ben ik dan eindelijk.
Jullie hebben allemaal kunnen lezen dat ik een paar dagen bij Egbert en Ina mocht logeren omdat Yvonne in het ziekenhuis lag.
Ondertussen ben ik na een paar weken thuis geweest te zijn alweer bij Egbert en Ina aan het logeren geweest.
Denk dat de pomp niet goed zijn werk deed want Yvonne moest weer naar het ziekenhuis terug.
Ik vind het natuurlijk niet leuk dat ik niet met mijn vrouwtje mee mag maar logeren in Zuidlaren vind ik ook leuk.
Dus werd mijn voer met voerbak en riem in de auto van Ina geladen en mocht ik lekker achterin zitten.
Was wel een beetje verdrietig toen we de straat uitreden ik snapte er niets van waarom ik niet bij Yvonne mocht blijven.
Maar toen we een poosje hadden gereden kwam mij de weg toch wel erg bekend voor en toen we dan eindelijk stilstonden wist ik het zeker ik ging naar Egbert.
Toen ik dan ook eindelijk uit de auto mocht en het huis in heb ik de hele beneden verdieping doorgezocht.
Geen Egbert !!!!!!!!!! Hoe kan dat nu?
Kom, zei Ina, we gaan direct even uit en omdat ik ondertussen de weg hier wel weet liep ik een eindje voor Ina niet te ver hoor want dat mag niet.
Komen we de bocht om en wie zie ik daar staan wachten Mila en Egbert.
Wat was ik blij om ze te zien ik sprong Egbert bijna in zijn nek.
Maar goed Mila was al klaar dus liep Egbert na een poosje door en moest ik met Ina mee.
Ik geloof dat ik nog nooit zo vlug mijn behoefte heb gedaan.
Heb netjes toestemming gevraagd en toen ik die kreeg wist ik niet hoe gauw ik naar huis moest rennen.
Ik heb de tijd van mijn leven gehad ik mocht zelfs met Egbert mee want die is postbode en die loopt hier in de straat.
Ina noemt dat haar”dagelijkse controle” maar omdat ik meer door de tuinen liep moest ik toch weer naar Ina terug.
Maar er waren mensen die mij een geweldige mooie hond vonden.
En dan zag je Egbert glimmen van trots.
Ik heb lekker met Mila kunnen spelen ben zelfs op visite geweest.

Ondertussen ben ik weer naar huis gebracht en was ik toch blij dat ik mijn vrouwtje weer zag.

Dis bonjour, Joy

 

 
 Kijk, je kunt het bijna niet zien.
Maar die man in die stoel is Egbert, en ik lig naast hem in de zon.
Dat is vast na dat wij samen de post rond gebracht hebben.
Wat kan het leven soms leuk zijn.

Hallo allemaal, hier weer een teken van leven van mij.
 
Sorry dat ik niet veel schrijf maar er gebeurt hier bij Yvonne van alles en zit Yvonne veel op de computer dus kan ik niet schrijven hè.
Maar over drie maanden krijgen we eindelijk een ander huis als het goed is.
Een appartement op de begane grond in Stadskanaal met drie slaapkamers en een grote huiskamer, krijg ik eindelijk mijn eigen plek en Yvonne een eigen slaapkamer, waar ik ook mag slapen. En dan moet ik echt veel gaan doen voor Yvonne want in dit huis kon ik niet veel door ruimte gebrek maar daar wel.
Zal wel even wennen zijn maar Yvonne en ik kijken er wel naar uit.
Op 30 maart moest Yvonne naar het ziekenhuis voor een operatie, een baclofenpomp, weet niet wat dat is maar er is mij uitgelegd dat mijn vrouwtje dan minder spasme heeft en minder pijn en dat is alleen maar fijn hè. Maar door die pomp, die medicijnen afgeeft in het lichaam, kan Yvonne niet meer staan en moet ze gebruik maken van een tillift.
Geen probleem hoor, ik ga haar helpen. Ze krijgt dan een tillift aan het plafond in het nieuwe huis en dan help ik wel met haar benen meenemen.
We doen dan een band om haar benen en daaraan trek ik dan om haar benen uit bed te halen.
Toen Yvonne naar het ziekenhuis moest ben ik bij Egbert en Ina geweest. Egbert dacht: “Fijn, lekker Joy hier voor twee weken”, maar hij had pech.
Yvonne is zo sterk en gezond dat ze maandag in het ziekenhuis ging, dinsdag geopereerd en woensdagmiddag weer naar huis. Snel hè?
Maar ben toch een paar dagen langer bij Egbert en Ina geweest omdat Yvonne moest aansterken.
Inmiddels ben ik weer bij mijn vrouwtje en help haar waar ik kan.
Hoe ik het heb gehad bij Egbert en Ina lees je in het volgende verhaal.
Nou, ik stop er weer mee. Het is mooi weer dus gaan we zo even een wandeling maken is goed voor mij en voor Yvonne.
Lebbers van mij en dis bonjour ( en de groetjes van Yvonne)

Hallo allemaal, hier ben ik weer. Zaterdag 10 januari ben ik met de hele familie naar de nieuwjaarsreceptie van service Dogs geweest.

Dus hup met ze alle in de taxi en op naar Veendam. Daar aangekomen waren we een van de eerste. Het voltallige bestuur was er al dus zijn we die even nieuwjaar gaan wensen. En Yvonne had besloten dat ik los mee mocht omdat ik als ik aan de rolstoel vast zit het vreselijk vind als er andere honden in de buurt komen. En het ging echt goed. Yvonne zei steeds "wat ben jij een grote hond, goed zo". En als Yvonne naar buiten ging om te roken of naar het toilet liep ik achter haar aan en heb alle honden links laten liggen. Alleen onder de tafel waar we zaten, ja dat was mijn plekje, als er dan een soortgenoot te dicht bij kwam dan liet ik me even horen hoor, want dat was mijn plek. Ook heb ik Claudia en Alco weer gezien, hartstikke   leuk was dat, ik herken nog steeds het fluitje van Alco. Maar als Yvonne weg reed ging ik wel met haar mee want zij is nu mijn baasje en wil niet meer bij haar vandaan. Toen het afgelopen was zijn we weer met de taxi naar huis gegaan en daar ben ik op mijn plaats gaan liggen slapen want ik was best wel moe van al die indrukken.

 

Maar Yvonne is super trots op mij dat ik het zo goed gedaan heb. Nou ik stop weer, moet weer aan het werk. De groetjes van Yvonne en een dis bonjour van mij. JOY

Hallo allemaal, hier weer een teken van leven van Joy en Yvonne. Tjonge, wat hier niet allemaal gebeurt? Maar daar zal ik jullie niet mee lastigvallen maar Yvonne is daardoor wel heel erg blij dat ik er ben. We liggen vaak heerlijk te knuffelen dat hebben we allebei nodig. Ik trek de voordeur open op commando zonder dat Yvonne er bij moet staan. Maar daardoor zo iets geks mee gemaakt. Armanda had bij Veronica (de oudste dochter van Yvonne met die kleine baby) gelogeerd en zou thuis komen en dan weer met de taxi weggaan. Dus op een gegeven moment gaat de deurbel en Yvonne geeft mij het commando om de deur open te doen dus ik ga naar de deur en tier aan het touw wat er aanvast zit en trek hem open wordt de deur vanaf de buitenkant weer dicht getrokken, dus ik krijg weer het commando van Yvonne om te tieren en gebeurd weer het zelfde nou toen dacht ik bekijk het maar. Volgens Yvonne was het de taxichauffeur en misschien wel bang voor mij, hahahaha. Maar zijn jullie ook zo  blij dat oud en nieuw over is met dat geknal? Nou ik wel hoor, Ik kan  er niet tegen. Joh, wat was ik bang, en Yvonne helemaal niet en ze zei ook niks tegen me en ik  maar aandacht vragen zoals op haar springen en trillen en hijgen, maar het hielp allemaal niet, ze deed net of er niks aan de hand was. Nou moet ik wel vertellen dat het geknal al een week voor oud en nieuw was begonnen hier.

Op oudejaarsavond waren we bij Veronica en daar was het gelukkig rustig maar eenmaal thuis was het weer zo erg dat Yvonne het ook zielig vond en ik lekker bij haar mocht slapen tot ik weer rustig was.

 

Joh, wat was dat fijn. Nu gaat het weer en slaap ik weer op mijn eigen plek. Nou ik ga stoppen en spreek jullie snel weer. Groetjes van Yvonne en dis Bonjour van mij.    

 

JOY

 

We willen mobiele telefoons en PDA's in gaan zamelen. Ieder ingeleverde oude mobieltje/PDA is ?3,50 waard. Dit gaat voor de volle honderd procent naar Personal Service Dogs toe!!! Bovendien is inleveren of opsturen gratis!!!

Kun jij er gegarandeerd drie opsturen (meer mag natuurlijk altijd) dan mag je je aanmelden voor de hyves "Diesel voor Mobieltjes en PDA's". Vanaf nu zal iedere aanmelding gezien worden voor de garantie van minimaal drie oude mobieltjes/PDA's.

Misschien kun je op school een actie beginnen. Of wie weet krijgt iedereen binnen jullie bedrijf straks nieuwe mobieltjes/PDA's? Wat is leuker om alle oude te doneren voor het goede doel. Personal Service Dogs kan voor een inzamelbak zorgen, en alles wat er nog meer voor nodig is. Wil je een actie houden op je school, je werk of binnen je sportclub misschien wel? De leukste actie wordt beloond met een prijs op maat!!!

Vertel het aan je familie, vrienden en kennissen. Misschien heeft iemand in je kennissenkring nog een oude mobieltje liggen. Het opsturen is gratis, en Personal Service Dogs is er blij mee. Als er voldoende ingezameld kan worden dan zijn de volgende doelen bereikt.

Het eerste doel is om op 15 januari 2009 ongeveer 150 leden te hebben. Dan kun jij wel uitrekenen wat de opbrengst van de mobieltjes/PDA's moet zijn. Dit doel moet haalbaar zijn. Onder de eerste leden wordt ook een prijs weg gegeven, dus help mee en doe mee. Hoe meer leden, hoe meer oude mobieltjes/PDA's en ook meer prijzen te vergeven onder de leden.

Laten we er met zijn allen voor zorgen dat de toekomst van het opleiden van hulphonden voor mensen en kinderen met een motorische handicap gegarandeerd blijft. Het zou toch te gek zijn als Personal Service Dogs op alle fronten onafhankelijk is van de Zorgverzekeraars!!

Alvast bedankt, en een dikke Poot van Diesel en Personal Service Dogs!

De "Diesel voor Mobieltjes en PDA's hyves" vindt je op www.dieselmobiel.hyves.nl
Een leuke hyves. Levert geld op en kost niets en je nog winnen ook!!!
Vertel het door aan iedereen die het horen wil!!!

 

 

Hoi allemaal, hier ben ik weer.

Op koninginnedag heb ik samen met Yvonne een paar demonstraties gegeven in Sleen.

Het was best wel lekker weer, en Emmy, Ina, Annelies en Mynouk de dochter van Tineke.

Ik was blij om ze weer te zien.

En heb prima mijn best gedaan hoor, Yvonne en de andere waren trots op mij.

Jas uitgetrokken van Yvonne een aantal keer, haar brace afgedaan een aantal keer, portemonnee en een munt
opgepakt ook een aantal keer, zelfs de was uit de wasmachine gehaald, dit laatste ging niet zo maar het lukte me
toch want ja dat doe ik niet zo vaak daar heeft Yvonne Bozena en Agaatha voor hé!

Maar Yvonne was ook tevreden over het feit dat ik zo goed tegen de drukte kon en het geluid van muziek en ook
van motorzagen maar die laatste waren wel erg hard dus zijn we ook maar even een straatje omgegaan.

Maar al met al was het een gezellige dag en vermoeiend ook maar ik heb veel plezier gehad.

Alleen een min puntje: al die vreemde honden, tjonge tjonge , en ik maar zeggen dat ze  weg moesten gaan maar
dat mocht niet van Yvonne en Emmy, elke keer hoorde ik foei en silence dus tegen het einde van de middag hield
ik maar op met blaffen want het hielp toch niet en ik denk ook dat Yvonne het ook wel leuker zou vinden als ik
daar mee stopte.

Eenmaal thuis was ik zo moe dat ik ben op mijn plaats gaan liggen en heb heerlijk geslapen.

Tot gauw dis bonjour Joy

Hallo allemaal hier weer een verhaaltje van mij.

Het is lang geleden maar door omstandigheden had Yvonne het te druk en natuurlijk ook druk met het

organiseren van een benefietconcert zie www.benefietconcertservicedogs.nl.

Maar 17 april ben ik met Yvonne op een vaarvakantie geweest.

Met een aangepaste boot voor gehandicapten.

We waren met zes personen en ik natuurlijk want waar Yvonne gaat ga ik ook hé!

In eerste instantie vond ik het maar niks wilde net eens aan boord gaan, ik dacht wat moet ik op dat enge ding op

het water.

Ik hou wel van zwemmen maar op die boot?

Ik weet het niet.

Maar met vereende krachten en met behulp van Eugene was ik dus toch op de boot beland.

De eerste dag en ook de tweede bleef ik lekker binnen liggen, op het dek was het zo eng.

Ik heb het wel geprobeerd maar zat zo te trillen dat Yvonne het beter vond dat ik dan maar binnen bleef op mijn eigen bedje dat was vertrouwder.

Maar de andere dagen begon ik te wennen en vond het toch wel lekker.

Veel dingen gezien, en ook de mensen aan boord vond ik erg aardig en hun mij ook hoor.

Yvonne is lekker uitgerust van alles en ik was weer blij dat ik thuis was.

Gelukkig niet meer dat geschommel, gewoon weer grond onder mijn voeten, heerlijk!

 

Nou tot Gauw en een dis bonjour van mij. Joy